نویسنده:سعدالدین صدیقی (استاد دانشکده شریعت خنج و اوز)
مقدمه:
تغيير و فرار از يكنواختي، تجديد و پرهيز از جمود، حركت و دوري از ماندن، خصالي است كه ريشه در فطرت انساني دارد. تغيير، تجديد و حركت صفاتي است كه افقي دلانگيز را در ذهن تداعي ميكند و زندگي را حيات و پويايي ميبخشد.
اين خصلت، امروزه با "سرعت" كه شاخصهي مهم دنياي معاصر ما گشته است موافق افتاده است. انسانها همه چيز را در حال تغيير و دگرگوني ميبينند، ماندن و سكون نشانه عقبماندگي، سستي و ركود است. روان انسان در چنين وضعيتي به هر چه ثابت و محدود هست پشت داده، روي خوش نشان نميدهد.
براستي آيا همه چيز متغيّر است و هيچ ثابتي وجود ندارد؟
عدم تعيين دقيق حدود ثابت و متغيّر ميتواند خطرآفرين باشد.