و [ايمان] آن حقيقتي است كه از معرفت آنچه رسول الله _صلي الله عليه و سلم _ آورده است (قرآن و سنت) و تصديق آن و اقرار زباني به آن و پايبندي به آن از روي محبت و خضوع و عمل به آن در باطن و ظاهر و پياده كردن آن [در زندگي] و دعوت به سوي آن بر حسب توانايي و كمال ايمان در آن است كه انسان در راه الله دوست بدارد و در راه الله دشمن بدارد و در راه الله عطا كند و در راه الله منع كند و اينكه تنها الله اله و معبود او باشد... و راه رسيدن به اين كمال در خالص كردن متابعت از رسول الله صلي الله عليه و سلم در ظاهر و باطن و بستن چشم قلب است از التفات به غير از الله و رسولش _صلي الله عليه و سلم_ ...
هر كه با مشغول شدن به الله از نفس خود روي گرداند خداوند او را از سنگيني بار نفس آزاد خواهد كرد و هركس به قيمت دوري از مردم مشغول خداوند گردد خداوند او را از مردم بي نياز خواهد كرد و هركس با مشغول شدن با نفس از خداوند غافل گردد خداوند او را به نفسش واگزار مي كند و هر كه به قيمت مشغول شدن از خداوند مشغول مردم گردد خداوند نيز او را با مردم رها خواهد كرد.
همانا تنها كساني كه براي غير الله، آنچه را دوست دارند و به آن خو گرفته اند ترك مي كنند، از ترك كردن آن دچار سختي و مشقت مي شوند، اما آنكه چيزي را صادقانه و مخلصانه در قلب خود فقط براي الله ترك گويد، در آن هيچ مشقتي را متحمل نخواهد شد مگر در آغاز امر تا خداوند او را آزمايش كند كه آيا در تركش صادق است يا كاذب و اگر بر اين مشقت [زودگذر] صبر كرد لذت آن را به دست خواهد آورد.
ابن سيرين مي گويد: شنيدم شريح به خداوند سوگند مي خورد كه: "هيچ كس نيست كه چيزي را براي خداوند ترك گويد و بعد احساس كمبود آن كند" و همچنين [اين سخن بزرگان] حق است: "هر آنكه چيزي را براي خداوند ترك گويد خداوند در عوضش بهتر از آن به او عطا خواهد كرد" و اين عوض به انواع مختلف است و بهترين چيزي كه ممكن است انسان در عوض آن بگيرد انس با الله و محبت الهي و اطمينان و نيرو و نشاط و شادي قلب و رضايتش از الله سبحانه و تعالي است...
احمق ترين انسان آن است كه در آخر سفر راه را گم كند
در حالي كه تا منزلگاه راهي نبود...
| تبليغات | X |
