مدرسه‌ علوم دینی صلاح‌الدین ایوبی ارومیه

ثوبان رضي الله عنه

در طول روزي پيامبر صَلَّي­اللهُ عَلَيهِ وسَلَّم از ديد ثوبان – خادم پيامبر صَلَّي­اللهُ عَلَيهِ وسَلَّم - ناپديد شد، هنگامي كه برگشت، ثوبان گفت: اي رسول خدا مرا به وحشت انداختي [و بعد از گفتن اين سخن] گريه كرد، پيامبر صَلَّي­اللهُ عَلَيهِ وسَلَّم از وي پرسيد: «اي ثوبان ! به اين خاطر [كه از شما دور شده بودم]گريه مي­كني؟» ثوبان گفت: خير اي رسول خدا! ولي هنگامي كه به جايگاه شما در بهشت و جايگاه خويش فكر كردم [از آن ترسيدم كه شما را نبينم، زيرا اگر از اهل بهشت باشم درجه­ي من به درجه­ي شما نمي­رسد، و شما را نمي­بينم، و اگر اهل بهشت نباشم که ابدا شما را نخواهم ديد،] لذا دچار نگراني شدم. در پي اين گفتگو خداوند آيه­ي 69 سوره­ي نساء را نازل نمود كه مي­فرمايد: ((وَمَن يُطِعِ اللّهَ وَالرَّسُولَ فَأُوْلَئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللّهُ عَلَيْهِم مِّنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاء وَالصَّالِحِينَ وَحَسُنَ أُولَئِكَ رَفِيقًا)): و كسي كه از خدا و پيغمبر (با تسليم در برابر فرمان آنان و رضا به حكم ايشان) اطاعت كند، او (در روز رستاخيز به بهشت رود و همراه و) همنشين كساني خواهد بود كه (مقرّبان درگاهند و) خداوند بديشان نعمت (هدايت) داده است (و مشمول الطاف خود نموده است و بزرگواري خويش را بر آنان تمام كرده است. آن مقرّباني كه او همدمشان خواهد بود، عبارتند) از پيغمبران و راستروان (وراستگوياني كه پيغمبران را تصديق كردند و بر راه آنان رفتند) و شهيدان (يعني آنان كه خود را در راه خدا فدا كردند) و شايستگان (يعني ساير بندگاني كه درون و بيرونشان به زيور طاعت و عبادت آراسته شد)، و آنان چه اندازه دوستان خوبي هستند! .

سواد رضي الله عنه

در روز غزوه­ي احد سواد بن عزيّه در وسط لشكر ايستاده بود، پيامبر صَلَّي­اللهُ عَلَيهِ وسَلَّم خطاب به لشكر فرمود: «راست بايستيد» پيامبر صَلَّي­اللهُ عَلَيهِ وسَلَّم به سواد نگاه كرد ديد كه منظم در صف نايستاده است لذا خطاب به وي فرمود: « اي سواد راست بايست» سواد گفت: آري اي رسول خدا! ولي راست نايستاد، پيامبر صَلَّي­اللهُ عَلَيهِ وسَلَّم به سوي او رفت و با چوب سواك خويش به شكم سواد زد و فرمود: «اي سواد راست بايست» سواد گفت: اي رسول خدا مرا به درد آوردي، در حالي كه خداوند تو را بر حق فرستاده است، قصاص آن را مي­خواهم! پيامبر صَلَّي­اللهُ عَلَيهِ وسَلَّم شكم خويش را برهنه كرد و فرد: «اي سواد قصاصت را بگير»  سواد بر روي شكم پيامبر صَلَّي­اللهُ عَلَيهِ وسَلَّم افتاد و آن را بوسه زد و مي­گفت: اين چيزي بود كه آن را مي­خواستم و گفت: اي رسول خدا! گمان مي­كنم كه امروز روز شهادت من باشد دوست داشتم آخرين لحظات زندگي­ام پوست بدن من با پوست بدنت تماس گرفته باشد.

..... نظرت در مورد اين محبّت چيست؟

  و در پايان كمتر از تنه­ي درخت مباش

قبل از اين­كه براي پيامبر صَلَّي­اللهُ عَلَيهِ وسَلَّم منبر ساخته شود، ايشان در كنار تنه­­ي درختي مي­ايستاد و سخنراني مي­كرد تا اين­كه يارانش او را ببينند. پيامبر صَلَّي­اللهُ عَلَيهِ وسَلَّم طوري مي­ايستاد كه تنه­ي درخت را مي­گرفت، هنگامي كه براي ايشان منبر ساخته شد، تنه­ي درخت را رها كرده و بر بالاي منبر مي­رفت تا سخنراني كند، [راوي حديث مي­گويد] ما از تنه­ي درخت ناله­اي را شنيديم كه به خاطر فراق پيامبر صَلَّي­اللهُ عَلَيهِ وسَلَّم ناله مي­كرد، ديديم كه پيامبر صَلَّي­اللهُ عَلَيهِ وسَلَّم از منبر پايين آمد و به سوي تنه­ي درخت رفت و دستش را بر روي آن كشيد و مي­فرمود: «آيا راضي نيستي كه در اينجا مدفون گردي و در بهشت همراه من باشي؟» اينجا بود كه تنه­ي درخت از ناله كردن باز ايستاد و ساكت شد.

پروردگارا! به ذات تو به سويت متوسل شده و تو را به ذاتت قسم مي­دهيم كه آماده كننده، خواننده، پخش كننده­ي آن و پدران و مادران ايشان را مورد رحمت و مغفرتت قرار داده و  مشكلات ايشان را  برطرف نمايي، و رفاقت پيامبر در بهشت را نصيب ما گرداني، و حاجت هر صاحب حاجتي را به او داده، زيرا بدون شك تو صاحب چنين چيزي بوده و بر آن قدرت و توان داري وصلى

اللهم على حبيبك ونبيك محمدز  أمين